Mesafe

Görünmez bir zincir bağlamış sanki kalplerimizi birbirimize…

O zincir sıkılaştıkça, adını kazımış kalbime…

Bu şehir düşman bana; hatırlatıyor seni her an, her dakika…

Getiriyor ismini gözümün önüne, en olmadık yerlerde…

Bazen bir evin duvarında, bazen bir sokak lambasında, bazen de sahilde bir kayıkta…

Harap olmuşum aşkından; sevgin, hasretin dolaşıyor damarlarımda…

Geçtikçe unutturması gereken kahpe zaman, yarayı derinleştiriyor anca…

Bir kuş uçuyor kalbimden, gökyüzüne karışıyor, bulutlar kaplıyor, güneş gidiyor…

Zaten senin gülüşün, benim güneşim olmuş; doğmuyor ne zamandır…

Sokakların hareketliliği kesiliyor, cıvıltısı sönüyor…

Nereye baksam suretin beliriyor…

Yalnız kaldırımlarda yürümenin yorgunluğu çöküyor, boşken bu eller…

Yağmur yağıyor; ıslanmak koymuyor, yanımda sen olmayınca…

O esnada sessizce düşlüyor kalp; ıslanmayı seninle orada, üşürken ısınmayı sana sarıldıkça…

Bir rüzgâr estikçe, ben o rüzgârda saçlarının dağılışını bile merak ediyorum kendi kendime…

Ufaktan titrese de ellerim, üşüse de bedenim; ısıtıyor beni, sevginle dolu kalbim…

Tabii isterdim ısıtmayı, alıp ellerini ellerime…

Kavuşunca gözlerin gözlerime, olmazdı umurumda ne kar ne tipi…

Dalıp gidiyorum öylece denize ama göremiyorum en ufak bir dalga…

Özlemin nüksettikçe içime, anlamsız denizi izlemek bile…

Koca deniz dupdurgun geliyor bana…

Sesin bile hâlâ kulaklarımda…

Yankılanıyor kafamda ben denize bakıp, matemine daldıkça…

Martı sesleri, insan sesleri karışsa da araya; duymuyor kulaklar asla…

Bahar gelmiş, çiçek açmış ağaçlarda ancak siyah beyaz bir resim gibiler…

En ufak bir renk yok içlerinde…

Sensiz, yok anlamı en ufak bir güzelliğin bile…

Seninle katmak isterdim anlamı her güzel şeye…

Bahardan daha güzel geçerdi her bir günüm, olsaydın yanımda…

Gelse de bahar sokaklara, kıştayım ben sensiz…

Kaldım kurtulacağım zamânı meçhul bir ayazın ortasında…

Bir taraftan da kurtulmak istemiyorum o ayazdan, seni hayal etmeyi tercih ederim soğuktan donmaya…

Yaşıyorum bir düşün içinde ama o kadar güzel ki hayalin bile, uyanmak istemiyor insan…

Mutluluğunu gördükçe insanların çevrede, dayanamıyorum buna; düşman kesiliyorum yazgımıza…

Ettiğim sitemlerim çoğalıyor kadere, devamı niye böyleydi acaba?

Hayaller kaplıyor bu avanak yüreği ama sönüyor hevesi…

Beyin, gerçeklerle bağdaştırıyor boş düşleri…

Mesafe sadece sözde; ruhun, bu yüreğin içinde…

Sesin her saniye kulaklarımda, güzelliğin dün gibi gözümün önünde…

Birçok kez dolacak gibi oluyor yerin ama kalp açmıyor kapısını, senden başka güzele…

Zaten senden başkası güzel gelmiyor, orası ayrı bir mesele…

Hâlâ ani bir gidişin acısı dolanıyor içinde; zayiat büyük kalpte…

Kabullenmiyor yürek, isyan ediyor talihine…