Ne gelirse aklıma, gece yapmak gelir içimden. Kendimin tüm derinliklerini gece dinlerim. Vicdanım, başımın ağırlığı ile geceleri yüzleşir. Hayatın kalabalık koşturmacası usulca arkaya çekilir; gündüzün kiri, pası, acısı toz olup karanlığa karışır geceleri. Mahalleler, sokaklar, evler gibi içimiz de hep geceleri sessizleşir. Kendimizi en çok dinlediğimiz zaman dilimidir gece. Sustuklarımız, çığlıklarımız, gülüşlerimiz, gözyaşlarımız saklıdır gecede. Gece bizi saklar, gündüzün acımasızlığından korur. Gündüzler, kimsenin bir durup düşünmediği, hayatın akışına kendini kaptırdığı belki de kendini unuttuğu zaman dilimidir aslında. Birilerinin uyuyup uyumadığını geceleri merak ederiz. Genelde geceleri birilerine ulaşıp, onlara kendimizi hatırlatmak isteriz. Başımızı yastığa koyduğumuzda düşündüklerimizi gündüzleri unutur, geceleri hiç unutmamış gibi hatırlarız.
”Gececi” olanın ışıkları kapanmaz. Bilir sokak lambaları kaçta açılır, kaçta söner.. Bilir kim düşürmüş o solmuş tek gülü kaldırım taşına… Kaç litre gözyaşı dökerdi bir insan geceleri acı çektiğinde? Kalbi neden atmaya bu kadar istekliyken beyin onaylamaz geceleri? Neden en acıklı şarkılar geceleri dinlenir? Yaz mevsimi neden hep geceleri beklenir?
Gececilik, bir zaman dilimini sevmekten çok bir yaşam biçimidir.
Geceler, hayallerin de evidir. Hayaller hep geceleri doğar. Geceleri dilenip denize doğru bırakılır dilek fenerleri. Gece en çok kimin dileğini tutarsan hayatını o kişiyle geçirirsin…
İçimizi aydınlatmaya ışığımız yetmediğinde, ya yıldız yetişir imdada ya da ay. Bu yazıyı yazdığım gece de imdadıma bir şarkı yetişti.
“Saat dört olmuş arıyorsun çaresini hüznün, kederin
Acıdan başka dermanı yok ki boşvermiş bünyenin
Hiç bir zaman geri dönmüyor kaybettiğin onca insan..”
(Gripin – Dört )
Bu yazıyı yazdığım gece, kaybettiklerimize, geri gelmeyeceklere, eski mutlu günlere, gerçekleşmeyi bekleyen hayallere bir selam olsun… Gerçekleşmeyi bekleyen tüm hayallerinizin yıldızlı düşleri geceleri sizinle olsun. 🌌
