Sepetteki Çiçekler

Uyandı.

Göğsünde betondan bir tuğla vardı.

Panikledi nereden geldiğini bilmiyordu.

Ağırdı, çok ağırdı.

Söküp atmak istedi.

Ama beton kalbine çakılmıştı.

Sökmeye çalıştıkça kalbi de yerinden çıkıyordu.

Ayakları, kolları uyuşmuştu.

kalbi uyuşmuştu.

Bilinci yetersiz, tüm bunlarla başa çıkamıyor gibiydi.

Tanıdık geldi bulantılar sonra.

kalbinde betonla güne kalktı.

Her şey olduğu gibiydi aslında.

gün yine doğmuştu, mutfak yerli yerindeydi.

Ama kalbindeki betonla her şeyi aynı hissedemiyordu.

Utandı güçsüz sanılmaktan.

korktu betonun ağırlığından.

Betonu derisinden bir kıyafetle sakladı,

yüzüne belli belirsiz bir gülümseme kondurdu.

Beton gibi soğuk.

Derinin altındaki betonu görmeyenler

ruhunu daha da daraltıyordu.

Sepetin içine en güzel çiçekleri koydular.

Görüyordu ama sepeti alamıyordu.

beton yük çok ağırdı.

Betonu görmeyenler

onu çiçekleri sevmiyor sandı.

Konuşamıyordu.

betonun gri uğultusunu duymayanlar

onu suskun sandı.

Kalbinde bir beton vardı.

göğse oturmuş, kalbe çakılmış, mideye bulantı yapan.

Çiçekleri seviyordu sepeti alamadığı için kendini suçladı.

herkese kırıldı -kalbini görmeyen-

Dokunsalardı kalbine hissetselerdi,

çektiği acıya değerdi belki.

Uyandı.

Beton yoktu.

Sepetteki çiçekler ruhunu ısıtıyordu yine.

kokladı, af diledi onlardan.

Kalbini görmeyenleri gördü sonra.

Sepetteki çiçekleri koklayabildiğini görmediler.

Çiçekleri aldı ve gitti.

Kalbinden bir çiçek yere düşmüştü…