Yapay zekâ metinleri bireysel olarak iyileştirirken ortak çeşitliliği azaltır; yazıyı gerçek kılan şey kusursuzluk değil, insana ait kusurlu ve özgün sestir.
Tarık Tufan’ın Düşerken romanı; yalnızlık, kayıp, terk edilme ve insan ilişkileri üzerine düşündüren anlatısıyla karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor.
Pencere buğusundan görüp seni,Silüetini çizercesine karaladığımda anladım.Ya öyle ya böyle, ben senindim doğrusuYa da hiç senin olmamıştım.Hayal edip yokmuşcasına,Ya da hayallere karışıp olmuşçasınaFarz edip duruyorduk.Sonra sarınca korkular,Düşünüp durmuştuk sahiBu yalnızlıklar dehlizini.Sonu neresiydi?Güldürebilmek
İnsanlar, dünyada iyiliğin bir şekilde karşılık bulacağına, emeğin boşa gitmeyeceğine inanmak ister. Bu adil dünya inancı, aynı zamanda ruhun da bir direncidir. Cumhuriyet de tam olarak bu inanç üzerine kurulmuştur. Eşit bir
Kokular, ne sesi ne de görüntüsü olan ama içimizde en derin duyguları uyandırabilen gizli bir güç gibidir. Görünmezdirler ama bir anda bizi yıllar öncesine, unuttuğumuzu sandığımız anılara, çocukluk oyunlarına, sevdiklerimizin gülüşlerine götürebilirler.
İçimdeki savaş, sen gittiğinde bitti; Özgürüm ben de senin kadar. Kelebekler misali uzaklara âşık, Belki de biraz kırgınım aşka. Yüklü bir bulut gibi topladım gözyaşımı; Senden sonra asla ağlamadım. Güçlendim günden güne,
Zamanda her şey uçsuz bucaksız bir hızla geçiyor. Geçen zaman; bizden, yaşantımızdan, davranışlarımızdan ve düşüncelerimizden bir rüzgar gibi esercesine geride bir şeyler bırakıyor. Davranışlarımız ve düşünce yapılarımız, zamanın ruhuna ve değerine göre
Bu şehirin sokakları sessiz olduğundan mı böyledir, yoksa sensiz olduğundan mı? Bilemem, sevgilim. Tek bildiğim, her mektubumda kalemimden dökülen her mürekkep damlası, gözyaşlarımın bir yansımasıdır. Bunu siz zaten biliyordunuz. Uzun zamandır sizden
Fyodor Dostoyevski’nin Beyaz Geceler adlı kısa romanı, Petersburg’un puslu sokaklarında dolaşırken insanın iç dünyasının en derin köşelerine dokunur. Bu hikâyeyi okurken yalnızca bir aşk öyküsüne değil, aynı zamanda ruhun karanlık labirentlerinde gezinen
Sen artık kötü olmam için bir sebepsinArabanın camından baktığımda anladımPencereden geçti bütün yaptıklarınYolculuk misaliGüzel yerlerde duramadım, çabuk geçtiÇirkinliklerde buldum seni, durunca anladımAçtım camı, nefes alamadımDurdum güzel bir şey bulmayaSeni gördüm o çirkinlikteGitti
Yazarı: Michiko AOYAMA Aoyama, 1970 yılında Japonya’nın Chiba Eyaleti’nde doğmuştur. Okumayı çok sevdiği için 14 yaşında yazar olmaya karar vermiştir. Muhabirlik ve editörlük yapmıştır. Günümüzde ise hem yazar olarak çalışmakta hem de
Toplumlarda kadınların özgürlük arayışı, geçmişten günümüze kadar süregelen derin bir tema olmuştur. Kadınlar, tarih boyunca yalnızca toplumsal rollerine değil, aynı zamanda kendi iç dünyalarına da yönelmiş; “Ben kimim?”, “Ne istiyorum?”, “Ataerkil bir
Takip Et