Severek izlediğimiz dizilerde, filmlerde mutlaka bir antikahraman karakter vardır. Hepimiz bu tip karakterlere bazen kızarız, görüşlerimize uygun bulmayız ancak empati yapıp zamanla sevmeye başlayabiliriz.
Dizilerde ve filmlerde antikahramanlar kusurludur, gri karakterler olarak yazılır. Toplumun genel ahlak çerçevesine uymayabilirler ancak izleyici onların hayatla mücadele etme şekilleri ile empati kurar. Çoğu zaman haksızlığa uğrarlar, sevilmezler, dışlanırlar. Adaleti alışılmışın dışında yöntemlerle ararlar. Kurallara uymayı sevmezler. Hayatlarının büyük kısmında intikam, hırs ve öfke ile hareket ederek haksızlıklarla mücadele ederler.
Ülkemizde yapılan dizilerde de antikahraman karakterler sıkça karşımıza çıkıyor. Kült olmuş dizileri kült yapan genelde baş karakterin antikahraman olmasıdır. Toplum olarak zaman zaman çokça acı ile sınanmaktayız, topraklarımız büyük acı ve haksızlık hikâyeleri ile dolu. Savaşlarla, kahramanlıklarla, kan dökülerek kazanılmış topraklarımızda, binlerce yıl boyunca yaşanmış, sayamayacağımız kadar çok kahramanlık hikâyesi var.
Zaman zaman bu öyküler filmlerimize, dizilerimize konu oluyor. Aynı zamanda Türk edebiyatının güçlü eserleri de dizilere uyarlanıyor. Aşk – ı Memnu, Yaprak Dökümü, Çalıkuşu gibi çok önemli eserlerde okuduğumuz ve izlediğimiz karakterlerden de antikahramanlar tanıyoruz.
Aşk-ı Memnu: Bihter Ziyagil
Bihter Ziyagil, bir antikahraman sayılır mı tartışılır ancak kendi mutluluğu için verdiği mücadelenin toplumun ahlak normlarına uymadığı bir gerçek. Annesine karşı verdiği savaş, onun ikonik bir karakter oluşunda çok etkili. Beren Saat’in müthiş taşıdığı Bihter Ziyagil, bütün hatalarının arkasında duran, sevgisi için kendi hayatından vazgeçebilecek bir yüreğe sahipti.
“Tarih yalnızca mutsuzları yazar.” (Poyraz Karayel, 2015-2017)
Bihter Ziyagil’in mutsuzluğu da tarih yazdı.
Ezel: Eyşan
Eyşan, Türk dizi tarihinin en güçlü kadın antikahramanlarından biridir. Onu özel yapan “ihanet eden kadın” klişesini yıkmasıdır. Eyşan, kötülüğü keyiften değil, hayatta kalmak için seçen biri. Onun için korku ve güvensizlik aşkın çok üstündedir. Yaptıkları ahlak ve toplum açısından doğru bulunmaz, pişmanlık duyar ama yine de yolundan dönmez. İşte bu hırsı ve azmi onu güçlü bir antikahraman yapmaya yeter.
Cansu Dere’nin unutulmaz performansı Eyşan’ı seyirci gözünde çok farklı bir yere taşıdı.
Muhteşem Yüzyıl: Hürrem
Hiç şüphesiz Türk dizi tarihinin en çok konuşulan karakterlerinden biridir Hürrem Sultan. Kanuni Sultan Süleyman döneminde fırtınalar estirmiş Hürrem Sultan, zekası, manipülasyon yeteneği, güzelliği ve tutkusu ile ön plandadır. Zekası ile ikna edemeyeceği kimse olmayan Hürrem, düşman olunmaması gereken çok tehlikeli birisidir. Zamanında hiç bilmediği topraklarda, işkenceler dolu zamanlar geçirmiş, Osmanlı sarayında cariye olmuş ve “haseki” olabilmek için türlü entrikalara başvurmuştur. Hürrem, yaşadıkları ile mücadele için çok tehlikeli ve sıradışı yöntemler kullanması ile bilinir. Tüm düşmanlarını alt edecek kararlılık ve güce sahiptir.
Meryem Uzerli’nin Hürrem performansı aradan yıllar geçmesine rağmen halen konuşulmaktadır.
Ezel: Ezel Bayraktar
Ezel Bayraktar, Türk dizi tarihinin en sevilen antikahramanlarından biridir. Kült olmuş muhteşem dizi Ezel’in intikamı yıllar geçse de hâlâ unutulmamış bir hikâye. Ezel’in Eyşan’a duyduğu aşk, en yakınlarının onu sırtından vurması, onu antikahraman yapan sebepler oldu.
Kısacası Ezel, haklı bir öfkenin insanı nasıl karanlığa sürükleyebileceğini gösteren, çok katmanlı ve unutulmaz bir karakter. Kenan İmirzalıoğlu, Ezel için biçilmiş kaftandı. Aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ ilk günkü gibi konuşuluyor ve seviliyor.
Çukur: Yamaç Koçovalı
Yamaç Koçovalı, gördüğümüz en uç antikahramanlardan. Söz konusu sevdikleri, mahallesi ve sevdiği kadın olunca çok daha karanlık çok daha acımasız birisine dönüşebiliyor. Hem merhametli hem de çok acımasız olmayı tek karaktere sığdırabilmek çok zor bir iştir. Düşmana karşı alışık olmadığımız acımasızlıkta, kıran kırana, zeka kokan ama bir o kadar da kanlı bir mücadele vermek Yamaç’ı antikahraman yapan sebeplerdi. Çok acı bir hayat yaşadı, çok mücadele verdi. O da tarihin yazdığı mutsuzlardan biri. Aras Bulut İynemli’nin delilik ve yüksek zeka arasında gidip gelen performansı yıllar geçse de unutulmaz.
Poyraz Karayel
Poyraz Karayel, eski polis, edebiyat aşığı, dünyanın en güzel mutsuzudur. Öyle şeyler yaşadı ki, öyle güzel mutsuz oldu ki kitaplar sayfa sayfa onun mutsuzluğunu yazdı. Çok mutsuz olanlar bile onun bu derin mutsuzluğuna özendi. Poyraz, hayatında yaşadığı tüm haksızlıklara, iftiralara, kayıplara rağmen hayatla dalga geçerek ayakta durmaya çalıştı. Çok üzüldüğü zamanlarda hayâl olarak gördüğü “Albayım” ile dertleşti hep. Okudu, çok okudu. Türk dizi tarihinde romanları ezberlemiş bir başka karakter daha yoktur. Düşmanlarıyla dalga geçmesi, zeka kokan oyunlar oynayıp görebileceğimiz en tehlikeli mafyaları dize getirebilen Poyraz, bir mutlu olamadı. Zaman zaman merhametini bir kenara bırakıp karanlık tarafa geçti. İşte o zaman tam bir antikahraman oldu. Baba oldu, aşık oldu, ailesi oldu, dostları oldu ama bir tam olamadı. Sonunda delirmesi ile de tüm sevenlerini derin bir yasa boğdu. İlker Kaleli’nin olağanüstü oyunculuğu ile hayat verdiği Poyraz’ın izleyicileri ve hayranları olarak kalbimizdeki yeri çok başkadır.
Kuzey Güney: Kuzey Tekinoğlu
Kuzey Tekinoğlu, kardeşinin ihanetine uğramış, ailesinden sevgi görmemiş, tek derdi “biri” olabilmek, toplumda kabul görebilmektir. Hem çok merhametli, hem de çok acımasızdır. Kuzey, damarına basılmadığı ve sevdiklerine bir zarar gelmediği sürece merhametli bir adamdır. Ancak sevdiği ile sınanması, kardeşinin sevdiği kıza aşık olması, ve aşkı uğruna sıra dışı bir mücadele etmesi onu bir antikahraman yaptı. Kardeşi için aşkından vazgeçebilecek yüreklilikte olan Kuzey, kardeşinin ihanetine uğradı ve aşkı için kardeşinden vazgeçti.
Bu muhteşem antikahramanların hep mutsuzlukla, hayatla, sevdikleri ile sınandığına tanık olduk. Tam olarak mutlu olamadılar hayatlarında. Tamamlanamadılar aslında. İzleyici, içindeki boşluğa, sevgisizliğine, kalp kırıklıklarına, aşk acısına yoldaş buldu onları izlerken. Ve tutunduk onların mücadelesine. Onlarla ağladık, onlarla güldük, onlarla intikam aldık. Aşık olduk mesela. Aşkın ne olduğunu ve neden mücadele etmek gerektiğini onlardan öğrendik. Yalnız olmadığımızı öğrendik yaşadıklarımızda. Bizim gibi, bizden biri oldular. Vazgeçmemeyi, pes etmemeyi, mücadele etmeyi, düşsek de kalkabilmeyi öğrettiler bize.
Bakışları, yürüyüşleri, replikleri, aşık oluşları hatta bazen telefon tutuşları kaldı aklımızda. İçimizdeki çaresizliğe, dertlere, çığlıklarımıza ortak oldular. Belki de iyileşmeyi, iyileşmek gerektiğini, hayatın devam etmek zorunda olduğunu öğrendik onları izlerken.
İyi ki izledik onları, iyi ki gönülden gönüle kurulan köprü oldular bizlere. Bu yazıyı okuyacak olan herkesten de onlara bir selam olsun…
