Bir Gülüş

Bir gülüş, nasıl iz bırakır ki kalpte?
Nasıl silinmez bir an, sonuçta en fazla birkaç saniye…
O yüzden çok fazlasın içimde, yokluğuna bile sadığım istemsizce.
Senden geride, atmayı durdurmuş bu kalp, bir karanlığın içinde.
Merakım yok kimselere, sana olan sevgim bâki yüreğimde.

Seni alıp koymuşum kalbimin en gizli köşesine.
Çok uzakta değil, yanı başımda gibisin bu sebeple.
Aşk, fark ettirmeden, sessizce giriyormuş gönüle.

Umursamadığımı zannettiğimde, kendine yer açıyormuş kalbimde.
Ben nereden düşmüşüm, saplanıp kalmışım bu aşk meretine.
Değemiyor farklı tene, bakamıyor farklı göze; gönül seni arıyor, seni anımsıyor defaatle.

Gülüşünün zarafetini anlatmaya yetecek kelime, yakışacak kompliman bulamam; dünyadaki hiçbir dilde.
Özlemin sirayet ediyor kalbime; karışıyor gündüzler geceye.
Sensiz eksik bir ruh bedenimde, sönmeyen bir özlem haykırıyorum çevreye.
Unutmayı öğrenirken, iyice anladım değerini; ansızın kaybettiğimden belki de.

Bu hâller ancak açıklanır, kalan heveslerin büyüklüğüyle, gülüşünün büyüsüyle.
Sen, gülüşlerin en güzeli, sen aşkın en büyüğü, sen gönlümün en sevdiği olmuşsun içimde.

Hastayım gülüşüne, hasretim gözlerine, muhtacım sadece senin sevgine.
Senin olmayan bir bakış, ne kadar büyük duygular barındırsa da gözlerde, yaramıyor beni etkilemeye.
Neler vermezdim, tekrar bana bir bakışın ya da bir gülüşün için sadece…