Kumral

tarafından
Haziran 1, 2026
1 dk. okuma

Güzel yüzünü örtmüş, güneşe çalar kıvrımlar.
Doğada rastlanamaz tonlar, kumralına sığmışlar.
Ay vurmuş buklelerine, sevgiyle kırışmışlar.
Dünyanın en güzel çiçeğine denktir, kokusuyla tüter bağırlar.
Gözlerimde bir mâhru, içimde benzersiz manzaralar.
Dokunmaya bile kıyamaz eller; perçeminde yıldızlar var.
Düşlerde boyun bükmüş ağaçlar, tenimde esip dağılır altın saçlar.
Dalgaları kalbimi bağlar, saçların yüreğimde savrulurlar.
Görkeminde belirir hasretler, uçlarında kırılır duygular.
Günlerimin aydınlıkları ipekten saçlarının ışıltısındalar, uzağında kapkara girdaplar.
Saçlarının kahvesinde başlar yaşamlar, zülüflerinde toprağa karışır zamanlar.
Bir telini bile ömrüm boyunca saklardım ellerimde; ama boş kalmış avuçlar.

40 Comments Bir yanıt yazın

  1. Kelimelerinle görsel şölen sunmuşsun. Saçların tasvirinden hüzünlü ve çarpıcı finale kadar her dizesi ayrı bir incelik..Güzel kalemin hiç susmasın, yüreğine sağlık ✨

  2. Güçlü imgelerle örülmüş, hasret ve hayranlığı zarifçe işleyen etkileyici bir metin. Kalemine sağlık.

  3. Saçları bir güzellik unsuru olmaktan çıkarıp duyguların ve özlemin dili hâline getiren çok zarif bir şiir olmuş. Doğa imgeleriyle sevdiğine duyduğu hayranlığı ustaca harmanlayan bu dizeler, okuyanı hem hayale hem de derin bir hasret duygusuna sürüklüyor.

  4. Saçları bir güzellik unsuru olmaktan çıkarıp duyguların ve özlemin dili hâline getiren çok zarif bir şiir olmuş. Doğa imgeleriyle sevdiğine duyduğu hayranlığı ustaca harmanlanmış.

Bir yanıt yazın

Your email address will not be published.

Bunu Kaçırma!

Kaybettiklerimiz, Fark Ettiklerimiz ve Kazandıklarımız

“Mademoiselle Albertine gitti…” cümlesiyle başlıyor Proust,

Dildar

Gözlerin koca bir deniz; dalgalar, kıyısını