Gerçekten keskin çizgileri, sadakatle bağlı oldukları prensiplere sahip insanlara özenirim. Bu, sağlam bir irade demektir. Çünkü iradenin varlığı, insanın sarsıldığı anlarda ne yaptığıyla ortaya çıkar. Hiçbir günahın sınanmadan masumu olamayız. Hatta tek bir sınanma da yeterli değildir, bu mahkemede.
Hangilerinden aklandığımız ise bambaşka bir mevzu. Eğer daha dirayetli olduğumuzu seçiyorsak, “Bakın ben bunun altından kalkabiliyorum, şaşmıyorum.” demek için bunu adil bulmuyorum. Ne kendimize ne de başkalarına söylediğimiz yalandan başka bir şey değilmiş gibi geliyor. Hoş, illa geçmek zorunda olduğumuz sınavlar var mı, ondan da emin değilim.
Aldığımız kararlar, kendimize verdiğimiz sözler… Her biri ne için? Maksat ruhunu ve benliğini korumaksa, akıl süzgecimden geçebiliyor. Evet, bunu yapmalıyım deyip belli başlı sınırlar çizmek ve onların içine sığmaya çalışmak içime sinmese de kendimi buna zorlayabileceğime ikna oluyorum, zaman zaman.
Bütün “asla”lar, “mümkün değil”ler rafa kalkabiliyor hayatta. “Ben böyle biri değilim”leri yıkıp atacak durumlar, kişiler gelebiliyor. İnsanın, ömür boyu yaklaşmayacağı kenarlarda dolaştığını görmek herkesi bir parça sarsar bence. Hem de hiç beklenmeyen anlarda, insan hiç hazır değilken. Kendine şaşırmayalı uzun zaman olmuşken mesela.
Bu sarsıntılar büyük depremlere dönüşür mü, bilemeyiz. Her şey insan için derler hep, ben de kullanırım bu lafı sıklıkla. Bunun doğruluğunu eskiye nazaran daha sık deneyimlediğimi fark ediyorum, son zamanlarda. Hakikaten her şey bizim için ve o ihtimaller denizinin ne kadar sonsuz olduğunu, o çemberin çitlerini neredeyse gözü kapalı aşmadan fark edemiyoruz. Koşarak gittiğimiz bütün yolların mis kokulu çiçek bahçelerine açılması dileğiyle…
