Akşam Işığı

tarafından
Temmuz 20, 2026
1 dk. okuma

Sarı bir çizgi uzandı duvardan,

günün son el sıkışması bu.

Ne bir telaş var havada,

ne de söylenmemiş bir söz.

Toz taneleri dönüyor ışıkta,

yavaşça, kendi ritmiyle.

Zaman biraz yavaşlıyor,

dünya bir nefes alıyor köşesinde.

Perde hafifçe kımıldadı,

gölgeler uzadı boylu boyunca.

Her şey olduğu gibi güzel,

bu sessiz ışık odada kaldıkça.

Sarı çizgi çekildi duvardan,

bıraktı yerini lacivert bir serinliğe.

Şimdi ne ses var ne gölge,

o da teslim oldu sessizce geceye...

Bunu Kaçırma!

Kendi Rasathanesini Topa Tutan Medeniyet

(Bu metin, Ahmet T. Kuru’nun İslam medeniyetlerinin

Dildar

Gözlerin koca bir deniz; dalgalar, kıyısını