Yapay zekâ metinleri bireysel olarak iyileştirirken ortak çeşitliliği azaltır; yazıyı gerçek kılan şey kusursuzluk değil, insana ait kusurlu ve özgün sestir.
Tarık Tufan’ın Düşerken romanı; yalnızlık, kayıp, terk edilme ve insan ilişkileri üzerine düşündüren anlatısıyla karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor.
Tam dört yıl sonra bu şehre neden döndüm bilmiyorum. Her ne kadar herkese dinlenme amacıyla döndüğünü söylesem de içimdeki ses inkâr ediyor, gözümü her çevirdiğim noktada kendini hatırlatıyordu.Otobüsle vardığım şehrin meydanında durdum,
İnsan, doğası gereği hep savaşmak zorundadır. Hayat aslında bir savaştır, vazgeçmeme savaşı. Bu savaşın ne kazananı ne de kaybedeni vardır. Sadece güçsüzler ve güçlüler vardır. Son perde kapanana kadar. Vazgeçmek, bu savaşın
Parktaki son maçımızın üzerinden kaç yıl geçti? Neler değişti? Neden değiştik? Büyümek, hayatta asla kaçamayacağımız bir sobe canavarı mıydı yoksa bizi enselemek için peşimizden koşturan? Onca çaba sarf ettikten sonra, er ya
"Mademoiselle Albertine gitti..." cümlesiyle başlıyor Proust, Kayıp Zamanın İzinde serisinin altıncı cildine. Birçoğumuzun hafızasında yer eden bu ilk sayfa, aslında kitabın tamamını özetleyen bir ağıt niteliğinde. Sayfanın son satırındaki, "Benim nazarımda bir
Geç saatlere kadar kararmayan hava, envaiçeşit aromalı dondurma ve gevşeyen gönül yayları… Evet, yazın sevdiğimiz alametleri bunlar! Ama hepsinden daha güzel olan bir şey var, yaz dizileri. Yanlış duymadınız. Öncelikle, çoğunluğun aksine
(Bu metin, Ahmet T. Kuru’nun İslam medeniyetlerinin geri kalmışlığı üzerinde yazdığı tezden yola çıkarak yapılmış bir çalışmadır) İslam dünyasının erken dönemlerinde, felsefi dinamizmin, ekonomik zenginliğin ve entelektüel bilgeliğin zirve yaptığı bir iklim hakimdir. Batı
Gözlerin koca bir deniz; dalgalar, kıyısını kalbime çizmiş.Yokluğunda, yalnız yakalandığım yağmurlar kalbimde hiç dinmemiş.En soğuk havada bile, ısınmak için ellerim senin ellerini beklemiş.Senin sesinden başka sese sağırmış kulaklarım…Duydukları en güzel melodi, sesinmiş.İçim,
Kırılan yerler,sarılınca geçiyor da,bir daha açmıyor ki oradapapatya, gül ve lale. Nerede göreceksino sarı laleleri bir daha? Anca iki sokak ötedekiçiçekçi teyzede.O da birazdan toparlanır,gider evine. Ömrüm,kaçırdığım renkleri toplamakla geçiyor. Gönlüm sarı
It has been a long time since I last wrote anything. Not because I have nothing to tell, but because I feel as though I am forgetting how to give shape to
Takip Et