Yapay zekâ metinleri bireysel olarak iyileştirirken ortak çeşitliliği azaltır; yazıyı gerçek kılan şey kusursuzluk değil, insana ait kusurlu ve özgün sestir.
Tarık Tufan’ın Düşerken romanı; yalnızlık, kayıp, terk edilme ve insan ilişkileri üzerine düşündüren anlatısıyla karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor.
Eğer ağzımızın içinde pembe ufak bir et parçası değil de pimi çekilmiş bir el bombası taşıdığımızı bilseydik, yine de bu kadar konuşur muyduk yoksa hepimiz birer suskunluk abidesi mi olurduk. Evet, fiziki
Çocuklarına yetişmeye çalışan bir öğretmeni beş geçiyor saat Şu çocuk kuracak düzenini köşebaşına Tek varı, gitarı Bu gri Bu sis Kimin için? “Annem bir saat daha izin verir mi acaba?”yı beş geçiyor
Denize mi yüz çevirdin, nedir sendeki bu gaflet?Çok çabalamaktan dolayıdır, bu duyduğum hasret.Atfet bazı şeyleri ve sonra gecikmeden affet.Affetmeyenin yolu olmaz, sonu daima kasvet. Çabalarımın karşılığı neden bir avuç hasret?Hayat bir nimettir,
Küçükken kalabalık akşamlarda yediğim küçük bir dilim pastanın lezzeti beni büyülerdi. O akşamlarda gökyüzüne baktığımda tek hayalim bir gün o pastanın bütününü tek başıma yiyebilmek olurdu. Şimdi o yaştayım, o pastayı kendim
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur romanı, Türk edebiyatının yalnızca en önemli eserlerinden biri değil, aynı zamanda insan ruhunun karmaşıklığını derinlikli bir şekilde ele alan bir düşünce metnidir. İlk bakışta bir aşk hikâyesi gibi
Pürüzsüz hiçbir şey yoktur, özellikle konu insanlarsa. Yakın zamanda yaşadığım bazı deneyimler beni, bunu irdelemeye itti. Tabii ki kendi türümle kurduğum bağların sonucu olarak inşa olan yakınlıkların –kısacası kaçınılmaz sosyal ilişkilerin- bir
Yazar: Ahmet Ümit Sayfa Sayısı: 400 Yayınevi: Yapı Kredi Yayınları Yazar Hakkında Ahmet Ümit, 1960 yılında Gaziantep’te doğdu. 1983 yılında Marmara Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü’nden mezun olmuş, 1985-1986 yıllarında ise Moskova’daki Sosyal
Ne gelirse aklıma, gece yapmak gelir içimden. Kendimin tüm derinliklerini gece dinlerim. Vicdanım, başımın ağırlığı ile geceleri yüzleşir. Hayatın kalabalık koşturmacası usulca arkaya çekilir; gündüzün kiri, pası, acısı toz olup karanlığa karışır
Takip Et