Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte beton ormanları uyanır. Sokaklar, daha birkaç saat önce derin bir sessizliğe gömülmüşken, birdenbire binlerce adımlık bir senfoniyle dolmaya başlar. Metro çıkışları, otobüs durakları, dar kaldırımlar… Herkes bir yere yetişmeye, bir hayatı sırtlamaya çalışıyordur. Fiziksel olarak o kadar iç içeyizdir ki kalabalık bir caddede yürürken omzumuzun başkasına değmesi, tenimizin bir anlığına yabancı bir tene sürtünmesi an meselesidir. Peki, bu kadar fiziksel temasın ve kalabalığın ortasında nasıl oluyor da birbirimize bu kadar yabancı kalabiliyoruz?
Şehir, insanı korumak için görünmez duvarlar ören devasa bir labirenttir aslında. Metroda karşılıklı oturduğumuz, ellerinde kahve bardaklarıyla aynı ekrana bakan iki insan düşünün. Aralarındaki mesafe belki de sadece kırk santimetredir. Biri o sabah büyük bir iş görüşmesinin heyecanını yaşarken, diğeri belki de henüz aldığı acı bir haberin sessiz şokunu atlatmaya çalışıyordur. Aynı havayı solur, aynı trenin sarsıntısıyla aynı yöne savruluruz. Fakat aramızda o kadar kalın, o kadar aşılmaz camdan duvarlar vardır ki kimse kimsenin evrenine bir adım bile atamaz. Gözlerimiz hep boşluğa ya da telefon ekranlarının yaydığı soğuk mavi ışığa odaklıdır. Çünkü metropol insanı hayatta kalabilmek için “görmeme” yeteneğini geliştirmiştir; kalabalıklar içinde yok olmanın, görünmez olmanın konforuna sığınır.
Bu görünmeyen sınırların en belirgin olduğu yerlerden biri de sokakların ta kendisidir. Aynı kaldırımda, aynı adımlarla yürüyen iki insan, hayatlarının en büyük dönüm noktalarını yaşarken birbirlerinin yanından rüzgâr gibi geçip giderler. Bir adam belki de yıllardır aradığı cevabı bulmanın coşkusuyla gülümseyerek yürüyordur. Hemen arkasındaki kadın ise henüz kalbi kırılmış, içindeki sessiz çığlığı bastırmaya çalışıyordur. Adımlarımız kesişir ama hikâyelerimiz asla. Şehir, bu kesişmeyen paralel doğrular geometrisidir. Her birimiz kendi iç dünyamızın başrolündeyken başkalarının filmlerinde yalnızca birer “figüran”, hatta bazen arka plandaki bulanık bir silüetten ibaretizdir.
Peki, bu izolasyon bizi koruyor mu, yoksa yavaş yavaş eksiltiyor mu? Sürekli bir koruma kalkanıyla gezmek, başkalarının acılarına ve sevinçlerine karşı körleşmemize neden olur. Oysa sokakta yürürken yanı başımızdan geçen o yabancı, belki de bizim yıllardır aradığımız o ortak hissin ta kendisini taşıyordur. Tek ihtiyacımız olan kulaklığı biraz aralamak, bakışlarımızı ekrandan kaldırıp kaldırıma, etraftaki yüzlere çevirmektir.
Çünkü şehir dediğimiz yer, sadece binalardan ve asfalt yollardan ibaret değildir. Şehir; aynı sokakta yürüyüp birbirine hiç değmeyen ama aslında aynı yalnızlığı, aynı telaşı ve aynı umudu paylaşan binlerce yarım hikâyenin görünmez iplerle birbirine bağlandığı devasa bir kumaştır. Belki de marifet o sınırları tamamen yok etmekte değil, o görünmez duvarların ardındaki insan sıcaklığını fark edebilmektedir. Bir sonraki sefer kalabalık bir caddede yürürken yanınızdan geçen o yabancının gözlerinin içine bir anlığına bakmayı deneyin. Kim bilir, belki de kendinizi görürsünüz.
