Kendi iç denizinde,
Ruhum dalga dalga.
Bir iner bir yükselir.
Toprağıma gömdüğüm korkular,
Ya çiçek açıyor.
Ya da usulca çürüyor,
İkisi de doğal, ikisi de benden.
Mevsimleri izliyorum;
Yağmur yağıyor,
Toprak kokusu.
Bir sonraki gün,
Güneş açıyor ve her yer aydınlık.
Bir ışık arıyorum,
Yaz sabahında odaya vuran.
Güneş gibi değil belki,
Ama kaybolmayan bir parlaklık.
Ama sessiz bir odak saklıdır,
Her değişimin gerisinde.
Fırtınanın içinde saklı duran,
Bir durgunluk misali.
Fırtına dağılsa,
Güneş çekilse,
Aynı kalan küçük bir iz:
Kendime dönüşüm merkezi.
Takip Et