Yorgun düştü düşlerim
Üstü küflendi gençliğimin
Ararken kendimi baharda
Bir hazan vaktinde buldum
Gidiyor yaşım yokuş aşağı
Bense bakıyorum ardından
Heybemde çivilerle
Ayak izlerim yok kaldırımda
Sanki biri siliyor ardımdan
Eksilmedi hiç çivilerim.
Çakamadım gönlümce bir yere
Üzüm sıktım şarap oldu
Elma aldım sirke.
Soyup yiyemedim gönlümce
Kaç mayıs geçti ömrümden
Yine de geçemedim o köprüden
Yalan söylesem de nafile
Kovuldum kendi köyümden bile
Görmedi gözlerim şafağı
Dönsem hemen ilerideki kavşağı
Belki o zaman yanar evimin şavkı
Mazide kalan, geleceğe duvar olur
Bırak geçmişi arkanda, kalbin yeni bir bahar bulur.
Maziye baharı getirmeye çalışmak, umutla dolu yarınları hiçe saymak gibi…
Karanlıkta parlayan bir yıldız gibidir aşkın izi,
Ama ne kadar uğraşsak da ayıramayız yalnızlıktan kendimizi
Karanlıkta parlayan bir yıldız gibidir aşkın izi,
Ama ne kadar uğraşsak da ayıramayız yalnızlıktan kendimizi
Kalabalıklarda bile yalnızsındır bazen.
Ne kadar çabalarsan o kadar hazan.