Bir kara böcek var içimde,
Kemiriyor ruhumu ve sayfalarımı.
Koca bir karanlığın içindeyim.
Hatırlamıyorum düşlerimi ve hatıralarımı.
Sızılarım gözyaşı dökemiyor.
Hangi merhem hangi yarama denk gelir, iyi bilirim.
Bıraktım yalnız başına iyileşsin diye.
Bazen acı çekmek; insana insan olduğunu hatırlatırdı. Fazlası insanlıktan çıkarırdı.
İnsan insanlığını hatırladıkça unutur muydu mesut kalmayı?
İnsanlık ne zaman bilecekti insan olmayı?
Bu bitmişlikte fark edememişim yalnızlığın rengini.
Eski bir fotoğraf karesiyim şimdi,
Kimse tanımıyor. Ama acınan biriyim.
Biriyim. Ama kimsenin birisi değilim.
Mum ışığında mektup yazan bir avareyim.
Sokakları yağmurda katletmiş bir serseriyim.
Koca bir okyanusun dibindeyim.
Bir yığın insansız ruhlar...
Silüetsiz, insansız insancıklar...
Hepsine selam olsun.
Hepsinin selamı var sana…
Takip Et