Interview with the Vampire ikinci sezonunu tamamladığında önünde kolay bir görev yoktu. Anne Rice'ın belki de en sevilen romanı olan The Vampire Lestat'ı uyarlamak yalnızca anlatıcının değişmesi anlamına gelmiyordu; dizinin şimdiye kadar kurduğu dünyanın da kökten dönüşmesi gerekiyordu. New Orleans'ın çürüyen gotik atmosferi, Paris'in tiyatral karanlığı ve geçmişle bugünü aynı potada eriten anlatısından sonra hikaye kendisini günümüz rock dünyasının ortasında buldu. Eleştirmenlerden büyük ölçüde olumlu yorumlar alan sezon, özellikle Sam Reid'in performansı ve görsel diliyle övgü toplasa da izleyici kitlesi arasında aynı karşılığı bulamadı. Bunun nedeni ise modern dünyaya geçiş ya da rock yıldızı Lestat fikri değildi. Asıl sorun, dizinin ilk iki sezonda büyük bir ustalıkla kurduğu anlatısal zeminin üçüncü sezonda giderek çatlamasıydı.
İlk iki sezonu bu kadar özel yapan şey yalnızca başarılı bir vampir hikayesi anlatmaları değildi. New Orleans ve Paris yalnızca fon olarak kullanılmıyor; vampirliğin tarihsel, gotik ve melankolik doğasını besleyen yaşayan mekanlara dönüşüyordu. Hatta ikinci sezonun kısa süreli 1970'ler San Francisco bölümü bile dönem atmosferini karakterlerin psikolojisiyle bütünleştirmeyi başarıyordu. Bu yüzden üçüncü sezonun günümüz rock dünyasına geçişi kendi başına problem değil. Sorun, bu geçişle birlikte dizinin anlatısının merkezini değiştirmesi.
“Hafıza bir canavardır.”
İlk iki sezonun en güçlü cümlesi dizinin ana temasıydı. Hikaye hiçbir zaman sadece vampirlik üzerine değildi; hafızanın güvenilmezliği, anlatının öznel oluşu ve gerçeğin hiçbir zaman tek bir kişiye ait olmaması üzerine kuruluydu.
Bu tema yalnızca Louis'nin trajedisi değildi. Daniel Molloy da en az Louis kadar bu anlatının merkezindeydi. Louis, hayatının onlarca yılını Armand'ın manipüle ettiği anılarla yaşamıştı. Daniel ise ömrünü gerçeğin peşinde geçirmesine rağmen kendi hayatındaki en büyük boşluğu fark edememişti. İlk iki sezon boyunca röportaj, biri geçmişini hatırlayamayan diğeri ise geçmişini sorgulayan iki karakterin ortak hikayesiydi.
Üçüncü sezon ise bu bağı tek bir diyalogla dağıtıyor.
Daniel'ın aslında elli yılını Armand'la geçirdiğini, anılarının silinmiş ya da değiştirilmiş olabileceğini öğreniyoruz. Böylesine büyük bir kırılma, dizinin bugüne kadar anlattığı en güçlü olay örgülerinden birine dönüşebilecekken yalnızca kısa bir açıklamayla geçiştiriliyor. Oysa burada çok daha güçlü bir dramatik bağ vardı. Louis ve Daniel, aynı manipülasyonun mağduru iki karakter olarak gerçeği birlikte yeniden inşa edebilirdi. Bunun yerine Daniel, Louis'ye ihanet ediyor.
Üstelik bu yalnızca hikayeye değil, Daniel karakterine de zarar veriyor. Çünkü Daniel'ı ilginç yapan hiçbir zaman vampir olma ihtimali değildi. Onu özel yapan, ne olursa olsun gerçeğin peşinden gitmesiydi. Vampir olduktan sonra ise karakter bu kimliğini büyük ölçüde kaybediyor. Lestat'la yaptığı belgesel de bu yüzden heyecan verici bir yeni başlangıç değil, karakteri yeniden konumlandırmaya çalışan zayıf bir fikir gibi hissettiriyor. İlk iki sezon boyunca anlatının vicdanı olan Daniel, üçüncü sezonda güç peşinde koşan sıradan bir vampire dönüşüyor.
Anlatıcı rolünün Louis'den Lestat'a geçmesi de benzer bir kırılma yaratıyor.
İlk iki sezon bize Louis'nin güvenilmez bir anlatıcı olabileceğini söylemişti. Aynı olayları Lestat'ın gözünden izlemek, olayları daha karmaşık hale getirebilirdi. Ancak üçüncü sezon bunu farklı bir bakış açısı kurmak yerine Lestat'ı yeniden yazmak için kullanıyor.
Lestat'ın annesiyle ilişkisi, Nicky'nin ölümü ya da insan yaşamındaki travmaları elbette karakterini zenginleştiriyor. Sorun bunların varlığı değil; dizinin bu geçmişi Lestat'ın yaptıklarını açıklamaktan çok hafifletmek için kullanması. İlk sezon boyunca Claudia'ya uyguladığı sistematik psikolojik ve fiziksel şiddet, Louis'yi yıllarca manipüle etmesi ve kurduğu güç dengeleri karakterin en rahatsız edici tarafını oluşturuyordu. Üçüncü sezonda ise Claudia'nın yaşadığı travmalar neredeyse geri plana itilirken Antoinette gibi çok daha önemsiz bir ilişkiye beklenmedik ölçüde dramatik alan açılıyor.
Bir karakteri anlamaya çalışmak ile onu aklamaya çalışmak aynı şey değildir.
Üçüncü sezon zaman zaman bu çizgiyi bulanıklaştırıyor. Lestat'ın geçmişini anlatırken onun karanlığını derinleştirmek yerine yumuşatıyor. Böylece ilk sezonun merkezindeki o rahatsız edici, toksik ama aynı zamanda son derece karmaşık Louis-Lestat ilişkisi giderek "aslında Lestat o kadar da kötü değildi" anlatısına dönüşüyor. Bu da yalnızca Lestat'ı değil, Louis'nin iki sezon boyunca yaşadığı trajediyi de geriye dönük olarak zayıflatıyor.
Benzer bir sorun Armand'da da yaşanıyor. İlk iki sezondaki Armand'ın en büyük silahı fiziksel gücü değil, sessiz manipülasyonuydu. Korkutucu olmasının nedeni her şeyi bağırarak söylemesi değil, hiçbir şey söylemeden herkesi yönlendirebilmesiydi. Üçüncü sezonda ise oyununun ortaya çıkması karakteri daha katmanlı yapmak yerine onu karikatür bir kötüye dönüştürüyor. Maskesi düştükçe büyümüyor; aksine küçülüyor. Artık gizemli bir manipülatör değil, senaryonun ihtiyaç duyduğu anda ortaya çıkan klasik bir antagoniste dönüşüyor.
Sezonun bir diğer problemi ise açtığı birçok anlatıyı hiçbir yere bağlayamaması. Larry'nin ölümü büyük bir dramatik kırılma yaratacakmış gibi sunuluyor ancak kalıcı bir etkisi olmuyor. Claudia'ya benzeyen genç kızın varlığı uzun süre merak uyandırmasına rağmen Armand’ın karikatürize kötülüğünü pekiştirmek dışında anlatıya neredeyse hiçbir katkı sağlamıyor. Aynı durum Claudia'nın ruhunun geri dönüşü için de geçerli. İlk iki sezonun en trajik karakterlerinden birinin yeniden ortaya çıkışı Louis ve Lestat üzerinde sarsıcı bir etki yaratabilecek potansiyele sahipken birkaç sahnenin ardından neredeyse hiç yaşanmamış gibi unutuluyor. Oysa Claudia'nın dönüşü yalnızca nostaljik bir an değil, iki karakter için de yıllardır kaçtıkları suçluluk duygusuyla yüzleşme fırsatı olabilirdi.
Rock yıldızı Lestat fikri ise aslında sezonun en başarılı tercihlerinden biri. Lestat'ın narsistik yapısı düşünüldüğünde modern dünyanın en büyük rock yıldızlarından birine dönüşmesi karakter açısından son derece mantıklı. Sorun bu fikirde değil; etrafında kurulan dünyanın yeterince güçlü olmamasında. Grup üyeleri neredeyse hiç karaktere dönüşemiyor. Lestat dışında kimsenin motivasyonunu, geçmişini ya da işlevini gerçekten öğrenemiyoruz. Böyle olunca rock dünyası yaşayan bir evren olmaktan çok estetik bir dekor olarak kalıyor.
Benzer bir eksiklik Akasha'da da hissediliyor. Romanları bilen izleyici onun öneminin farkında olsa da yalnızca diziyi takip eden biri için Akasha sezon boyunca yaklaşan ama bir türlü somutlaşmayan bir tehdit olarak kalıyor. Sürekli varlığından söz ediliyor ancak ne istediğini, neden şimdi ortaya çıktığını ya da neden bütün hikayenin merkezine yerleşeceğini tam anlamıyla hissedemiyoruz. Final büyük bir gelecek sezon vaadi sunuyor ancak bu vaat dramatik olarak yeterince güçlü inşa edilmiyor.
Tüm bunlara rağmen üçüncü sezon başarısız bir televizyon işi değil. Sam Reid yine olağanüstü. Görüntü yönetimi, kostümler, prodüksiyon tasarımı ve müzikler dizinin bugüne kadarki en iddialı işlerinden bazılarını ortaya koyuyor. Ancak güçlü teknik başarı, anlatının yaşadığı kırılmaları tek başına telafi edemiyor.
Dördüncü sezonun önünde ise hala büyük bir fırsat var. Akasha'yı gerçekten anlatının merkezine yerleştiren, Armand'ı yeniden çok katmanlı bir karaktere dönüştüren, Daniel'ın gazeteci kimliğini ve gerçeğin peşindeki inatçılığını yeniden hatırlayan, en önemlisi de Lestat'ı aklamak yerine onun karanlığıyla yüzleşmeye cesaret eden bir anlatı, diziyi ilk iki sezondaki gücüne yeniden taşıyabilir.
Interview with the Vampire'ı özel yapan hiçbir zaman yalnızca vampirler değildi. Onu unutulmaz yapan, birbirlerinin hafızasında yaşamaya mahkum karakterlerin trajedisiydi. Üçüncü sezon ise hafızanın canavarını arka plana itip sahnenin ışıklarını Lestat'ın üzerine çevirdi. Belki de bu yüzden, serinin en gösterişli sezonu aynı zamanda duygusal olarak en eksik hissedilen sezonu oldu.
Takip Et