Kendi Yanından Geçmek

Akşam, duvarlara uzun gölgeler bırakır,
Bir kapının eşiğinde bekler sessizlik.
Sahibi henüz dönmemiştir eve,
Ama gölgesi çoktan içeridedir.

Koridorda ağır ağır dolaşır,
Dokunmadan geçer eski eşyalara.
Bir sandalyenin üzerinde durur bir süre,
Sanki oturacakmış gibi,
Sanki birazdan biri gelecekmiş gibi.

Pencerenin önünde geceyi izler,
Camda kendini bulamaz.
Çünkü gölgelerin de bir yalnızlığı vardır;
İnsan kendinden ne kadar uzaklaşırsa,
Gölgesi o kadar yaklaşır.

Sabah, perde aralığından sızar,
Gölge hâlâ duvardadır.
Gece boyunca büyüttüğü sessizliği
Kimse fark etmez.

Sırtında o sonsuzluğu taşır,
Bir kez dönüp bakamaz kendi derinliğine.
Gündüzü mavi, gecesi katran gökyüzü,
Ürker kendi derinliğinden.