İnsanın İçine İşleyen Bir Tren Düdüğü, Yalnızlığı Yüzüne Vuran Yağmur Sesi Ve Bir Daha Hiç Trenden İnmeyecek Bir Adımı Yıllarca Bekleyen Sadakatin Dünyevi Temsili…Gece Shibuya’nın üzerine ağır bir hüzün gibi çökerken, tek tek yanan lambaların sarılığı ıslak kaldırımları aydınlatıyordu. Rayların sonundaki o dondurucu, ürkütücü karanlık adeta sonsuzluğa bağlanıyordu. Gecenin ayazında çil yavrusu gibi dağılan üşümüş ve yorgun yolcular, telaşla evlerine koşturuyordu ama kimse peronun köşesinde özlem ve hüzün ateşiyle soğuğa meydan okuyan Hachiko’yu ya fark edemiyor ya da orada oluşuna bir anlam veremiyordu.
Şemsiyeler yağmura set olurken ve adımlar adımları kovalarken Hachiko, o buz gibi ıslak kaldırımda… Kürkünü kesercesine esen sert rüzgarlara rağmen bir heykel gibi hareketsizce yolcuların çıktığı kapıya kilitlenmişti. O mahzun gözler bir milim kımıldamıyordu. Tek istediği, dostunun o sıcacık, sevgi dolu bakışlarıyla kapıdan çıktığını görmekti. Onun sevgisi öyle yüceydi ki… Bir toprağa sığmayacak, ölüm denen bir kelimenin ardında kaybolmayacak kadar kutsaldı. Profesörün onu kucağına ilk aldığı gün, ruhunu ona teslim etmişti Hachiko…
Günler günleri, aylar yılları kovalayan hızlı bir çark gibi geçip gidiyor; mevsimler mevsimleri deviriyordu. Garın müdavimi yolcular yıllara yenik düşüp yaşlanıyor ama Hachiko gözlerini asla o kapıdan ayırmıyordu.
⁷İki Yaşamın Tek Vücut Olduğu O Sıcak An…
Yeryüzündeki tüm yalnızlık haykırışlarının sustuğu andı; Hachiko’nun yüreğinin profesörün ruhuna karıştığı, nefesinin nefesi olduğu an… Minik dostunun adını “Hachiko” koydu profesör.
O günden sonra Shibuya sokakları, daha Güneş doğmadan bu iki sevgi abidesi dostun ayak sesleriyle uyanır oldu. Profesör işe giderken Hachiko istasyona kadar ona eşlik edip uğurlar, ikindi vakti saat 15.00’te dakikliği aksatmadan koşar, o tanıdık düdük sesi eşliğinde perona gelen treni karşılardı. Tren yanaşıp yolcular meşhur kapıdan akın akın çıkarken Hachiko, Profesör Ueno’nun çıkışını bekler; profesörün sıcacık gülüşünü neşeli havlamalarıyla karşılardı. Eve giden yolda iki dostun gölgesi tek vücut olurdu gün batımıyla.
Şehrin Saatlerinin Durduğu O Kara Gün
Tarihler 21 Mayıs 1925’i gösterdiğinde, kader o acımasız ağını örmüştü. O öğleden sonra saat tam 15.00’i gösterdiğinde, raylarda yankılanan trenin sesi ve gökyüzünü titretircesine öten düdük, Yahya Kemal’in o ölümsüz sözlerini hatırlatıyordu:
“Birçok giden memnun ki yerinden, Çok seneler geçti, çok saatler geçti dönen yok seferinden…”Kapılar açılıp kalabalık perona aktı… Saatler ağır ağır ilerlerken ikindinin aydınlığı yerini akşamın alaca karanlığına bıraktı. Yavaş yavaş yanmaya başlarken peronun ışıkları, istasyona adeta bir mezarlık sessizliği çökmüştü. O kapıdan bir daha asla geçmedi beklenen. Ama Hachiko o gece de gitmedi, ertesi gün de… Çünkü kalbini teslim ettiği o adam gelmemişken Dünya üzerinde gidecek tek karış yer yoktu onun için.
Dokuz Yıl, Dokuz Ay Ve Beş Gün
O günden sonra sinsice büyüyen ölümcül bir sızı başladı karın altında. Tam dokuz yıl, dokuz ay, beş gün boyunca… Yazın kavurucu sıcağında da kışın dondurucu ayazında da o, taşın üzerindeydi. Geçip giden bazı insanlar ona acıyarak bakıp yemek vermeye, bazıları ise onu kovalamaya çalışıyordu. Oysa Hachiko’nun açlığı yemeğe değil, bir çift tanıdık gözün bakışınaydı. Geceleri profesörün eski bahçıvanı Kuzaboro Kobayashi’nin evine sığınsa bile her sabah daha gün doğmadan ayakları onu yine aynı taşın üzerine sürüklüyordu. Onun bu imkansız bekleyişi öyle derin bir hüznün sesi oldu ki henüz kendisi hayattayken (1934) Shibuya İstasyonu’nun önüne bronz bir heykeli dikildi.
Hachiko’nun gözleri, kendi heykeline bakarken bile yine o ahşap kapıdan çıkacak adamı arıyordu. Ne var ki İkinci Dünya Savaşı’nın yıkıcı yılları geldiğinde, ordu için metal ihtiyacı doğdu ve Hachiko’nun o ilk heykeli eritilerek mühimmat yapımında kullanıldı. Ancak vefa toprağa gömülse de yok olmuyordu; savaş bittikten sonra, 1948 yılında ilk heykelini yapan heykeltıraşın oğlu, babasının mirasını ve bu eşsiz vefayı telafi ederek heykeli yeniden yaptı ve Hachiko’yu sonsuza dek Shibuya İstasyonu’ndaki o nöbet yerine geri koydu.
Vuslatın Eşiğindeki Son Gece
Ve 1935 yılının 8 Mart gecesi… Soğuk bir poyraz Shibuya sokaklarını inletiyor, karlar yavaş yavaş Hachiko’nun yaşlı bedeninin üzerine yağıyordu. Yıllardır rayların sesine direnen o kocaman kalp artık yorulmuş, başı yavaşça karların üzerine düşmüştü.
İşte tam o an; tenini sızlatan o buz gibi rüzgar sustu, sisler dağıldı ve Shibuya İstasyonu’nun o ahşap kapısı ardına kadar açıldı. Yıllardır duyulmayan neşeli bir düdük sesi yankılandı akşamın tenhasında. Profesör Ueno kollarını açmış ona doğru yürüyordu. Hachiko, 10 yıllık karanlık geceyi ve yorgun bedenini karların üzerinde bırakıp çocuksu bir neşeyle koştu sahibine. Sahibinin kucağındaydı artık; ne soğuk vardı ne de başka insanlar… Sadece mutluluk vardı gözlerinde.
Bugün Hachiko’nun yorgun bedeni doldurulmuş olarak sergide korunurken külleri ise Tokyo Aoyama Mezarlığı’nda, Profesör Ueno’nun hemen yanı başında yatıyor.
Bir gün yolunuz Shibuya’ya düşerse ve rüzgar hafifçe eserse kulak verin o raylara. Zamana ve ölüme diz çöktürmüş o sonsuz sadakat ve sevginin fısıltısını duyacaksınız.
Kaynakça
Dogohachiko.com. Hachiko’nun yaşamına, Profesör Hidesaburō Ueno ile olan ilişkisine, Shibuya İstasyonu’ndaki günlük rutinlerine ve bekleyiş süresine dair resmi kayıtlar.
The University of Tokyo (Tokyo Dağları Arşivleri & Tarım Fakültesi). Profesör Hidesaburō Ueno’nun akademik hayatı, 21 Mayıs 1925 tarihindeki vefatına ilişkin biyografik belgeler.
Japan National Tourism Organization (JNTO) & Shibuya Ward Cultural Records. Hachiko’nun 1934 yılında Shibuya İstasyonu önüne dikilen ilk bronz heykeline, heykelin İkinci Dünya Savaşı sırasında ordu mühimmatı için eritilmesine ve 1948 yılında Takeshi Ando tarafından yeniden yapılmasına ilişkin tarihsel kayıtlar.
Tokyo Aoyama Mezarlığı Kayıtları. Profesör Hidesaburō Ueno’nun mezarına ve Hachiko’nun küllerinin defnine dair bilgiler.
Beyatlı, Yahya Kemal. Kendi Gök Kubbemiz. (“Sessiz Gemi” şiiri.).
Psikoloji, gıda analizi ve iç mimarlık gibi farklı disiplinlerde örgün eğitimler almış; zihin, beden ve frekans ilişkisine merak duyan bir araştırmacıdır. Klasik tıp teorisini bütüncül yaklaşımlarla anlamlandırma arzusuyla; klasik homeopati, naturopati, zihin teknikleri ve enerji sistemleri üzerine çok sayıda eğitime katılmıştır. Bu geniş öğrenim yolculuğundan süzdüğü birikimi; medikal metin editörlüğü, yerelleştirme ve bütüncül sağlık odaklı içerik çalışmalarına aktarmaktadır.
Yaşam Kültürü, İnsan Hikayeleri, Bütüncül Sağlık & Sanat · İstanbul