Yapay zekâ metinleri bireysel olarak iyileştirirken ortak çeşitliliği azaltır; yazıyı gerçek kılan şey kusursuzluk değil, insana ait kusurlu ve özgün sestir.
Tarık Tufan’ın Düşerken romanı; yalnızlık, kayıp, terk edilme ve insan ilişkileri üzerine düşündüren anlatısıyla karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor.
Bugün benim doğum günüm. Pastadaki mumları üfledikten sonra aldığım yaşın daha da farkına varıyorum. Sönmüş mumdan çıkan dumanları takip ediyor gözlerim. Çevremdeki sesleri duymaz oluyorum. Düşüncelerim tek bir yöne kayıyor ve neden
Aylin Balboa’nın bu kitabını, senenin son günlerinde –ve itiraf etmeliyim ki yıllık hedefime hızlıca katkı sağlaması adına- bulup dinledim ve o kadar sevdim ki! Yazarın bir başka kitabı olan ''Belki Bir Gün
Bu metni yazmak için on bir yıldır zihnimde geviş getiriyorum; yazıya başlamadan önce, okurun beni mazur görmesini umarak, makaleyi kişisel deneyimlerimden ve duygularımdan bağımsız biçimde ele almamın imkânsız olduğunu söylemek zorundayım. On
Bilginin saniyeler içinde tüketildiği, her gün binlerce yeni başlığın raflara çıktığı bir 'hız çağında' kalıcı olmak mümkün mü? Modern edebiyat, sadece bugünün dertlerini mi anlatıyor yoksa insan ruhunun o hiç değişmeyen kadim
“Zaman Çarkı döner ve Çağlar gelip geçer. Geriye bıraktığı anılar efsaneye dönüşür. Efsane solup mit olur ve onu doğuran Çağ yeniden geldiğinde mit bile unutulmuştur. Bazılarının Üçüncü Çağ dediği, henüz gelmemiş ve
19. yüzyılın patetik aşk hikâyelerinden biri olan, André Gide’in Dar Kapı adlı romanını bu ay bitirdim. Hikâyenin yüzeyindeki romantik atmosferin altında beni asıl etkileyen şey, karakterlerin iç dünyasındaki kırılganlıktı. Romanın merkezinde, kuzeni
Bunca zaman ben kendimi her daim düşmeye hazırlamışım, halbuki yapmam gereken hiç düşmemeye odaklanmış. Bu düşünceyi nihayet edinebildiğimde bazı şeyler için çoktan pişmanlıklarım oluşmuştu bile. Sanılanın aksine bu düşünce yaşadığım vurucu bir
Muhtemelen Taş Devri’nde bile kendinden sonraki kuşaklara hayıflanarak bakmak ve “Biz bunların yaşındayken mamut avlardık, babamızın gözünün içine bakamazdık, karnımız tok diye şımarmazdık” türünden yakınmalar vardı. Bu durumun olağan olması şaşırtıcı sayılmaz;
Takip Et