Yapay zekâ metinleri bireysel olarak iyileştirirken ortak çeşitliliği azaltır; yazıyı gerçek kılan şey kusursuzluk değil, insana ait kusurlu ve özgün sestir.
Tarık Tufan’ın Düşerken romanı; yalnızlık, kayıp, terk edilme ve insan ilişkileri üzerine düşündüren anlatısıyla karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor.
Bu köşeden yürüyüşlerimin bir yenisinde dahayım. Hava serin, su bildiğin gibi kirli ve derin. Her geldiğimde aklıma gelen bazı cümlelerini de yanıma alarak buradan yürümeye devam ediyorum, hâlâ buradan yürütecek bahaneler çıkıyor
Geçenlerde şunu düşündüm; herhangi bir şeyin nasıl söylendiğinin, ne olduğundan çok daha önemli olduğu görüşü kesinlikle doğru. Bir şeyi kelimelerle bin bir hale sokabiliyorsunuz ve bundan doğan sayısız anlam oluyor haliyle. Örneğin
Sanki daha yazılmadı o şiir Rüyalar aleminde kayboldu şair Her gün beni çağırsa da mübaşir Seni anlatmayacak dilsiz müvaşir Ahuzar ediyor seni görmeyen gözler Bu kadar mı kifayetsiz kalır sensiz sözler Aç
İvan Gonçarov’un Oblomov’u çoğu okurun severek okuduğu, zihinlerde “yataktan kalkamayan adam” olarak yer eden ama aslında tükenmişliğin en güzel örneklerinden olan eserdir. Hepimiz hayata karşı, kimi zaman öfke kimi zaman yılgınlık, tembellik,
Yoruyor gözlerimi şu denizden yoksun şehirBir yudum sudan uzak, bir o kadar suskunEllerinde bir şey varSöylersem çocukken ağzımdan kaçırdığım dilek sonrası huzursuzluk kaplar içimiYoruyor gözlerimi şu teninden yayılan ışıkAynaları kırmak gibiSonra huzursuz
Ben Salman Rushdie ile üniversitede aldığım Postkolonyal Edebiyat adlı derste tanıştım. Geceyarısı Çocukları'nı okumuştuk ve ben zorlanmıştım açıkçası çünkü ne kendisine, ne de edebiyatına aşina değildim. Fakat daha sonra okumaya devam ettim
Son dönemde Japonya, Rusya ve Türkiye’de yaptığım gözlemler, yaşlılara bakışın ve onların çalışma hayatındaki yerinin ülkeden ülkeye ciddi biçimde farklılık gösterdiğini düşündürdü. Ülkemizde yaşlıların çalışma kültürü çoğunlukla emeklilik sonrası dinlenmek ya da
"Kitap mı daha iyiydi, yoksa film mi?" Edebiyat ve sinema, aynı hikâyenin iki farklı dilde anlatılması gibidir. Biri sessiz harflerin kağıt üzerindeki dansıyla okurun zihninde fırtınalar koparırken, diğeri ışığın ve gölgenin büyüsüyle
Takip Et