14 Şubat geldiğinde şehir yine kırmızıya boyanıyor.
Kalpler vitrinlerde, çift fotoğrafları sosyal medyada, romantizm ise tek bir güne sıkıştırılmış gibi.
Ama belki de artık başka bir şey söylemenin zamanı.
Çünkü Sevgililer Günü çoğu zaman kadınlara aynı mesajı fısıldıyor:
“Bugün özel olmalı.”
“Birine ait olmalısın.”
“Sevilmek için bir hikâyenin içinde yer almalısın.”
Oysa kadın hiçbir kalıba sığmaz.
Aşk da bir güne sığmaz.
Modern dünyada romantizm, çoğu zaman bir kutlama değil, bir beklentiye dönüşüyor.
Kadınlardan hem sevilmesi hem de sevgiyi “doğru şekilde” yaşaması bekleniyor.
Ama gerçek sevgi, kurallarla değil, özgürlükle var olur.
Aşk bazen bir ilişki değildir.
Aşk bazen kendini seçmektir.
Bir “hayır” diyebilmektir.
Yalnızken de tamam hissedebilmektir.
Çünkü sevgi, eksik bir yanı tamamlamak değil…
Zaten bütün olan bir insanın paylaşmayı seçmesidir.
Bugün birine çiçek almak kadar, kendine alan açmak da bir kutlamadır.
Arkadaşlık da sevgidir.
Dayanışma da sevgidir.
Kadınların birbirini güçlendirmesi de aşkın başka bir dilidir.
Belki de 14 Şubat’ı yeniden tanımlamak gerekiyor:
Romantik aşk kadar, kendine duyulan şefkatle de.
Çünkü aşk, sahip olmak değildir.
Aşk, kaybolmadan sevebilmektir.
Ve kadın…
Hiçbir güne, hiçbir role, hiçbir beklentiye sığmaz.
