Dehliz

Pencere buğusundan görüp seni,
Silüetini çizercesine karaladığımda anladım.
Ya öyle ya böyle, ben senindim doğrusu
Ya da hiç senin olmamıştım.
Hayal edip yokmuşcasına,
Ya da hayallere karışıp olmuşçasına
Farz edip duruyorduk.
Sonra sarınca korkular,
Düşünüp durmuştuk sahi
Bu yalnızlıklar dehlizini.
Sonu neresiydi?
Güldürebilmek miydi sahi,
Öylece ağlatabilmek mi?
Yalnız kalınca bir başıma,
Yaşamak nedir, anlamış mıydım sahi?
Sevenlere mi verilir hep sevgi,
Sevilenler hiç sevemez mi sanki?
Görmek seni öylece,
Ağlarken, yahut gülerken…
İçimdeki fırtınayı bi sen alırsın gibi,
Gözlerimi gözlerine dikerken
Sana ”dur” diyemem ben…